รถปิคอัพคันเก่า NISSAN สีฟ้า วิ่งด้วยความเร็ว 80 ก.ม./ช.ม. บนถนนเลียบคลอง 14 ลาดยางอย่างดี เส้นยาวสีเหลืองแบ่งเลนกลางถนนยังคงมีสีเข้มสดใสแข่งกับแสงแดดแรงยามสาย ทอดยาวบ่งบอกเส้นทางแสนไกลสุดลูกหูลูกตา ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง สุดขอบยางมะตอยข้างถนน ต้นหญ้าขึ้นเขียวแน่นเลาะยาวไปตามทาง พร้อมกับชูดอกสีแดงอ่อน เป็นปุยนุ่มนิ่ม ก้านดอกโอนเอนตามแรงลม ทำให้นึกถึงเมื่อครั้งเป็นเด็ก ที่ชอบดึงมันมารวมกันเป็นกำๆ แล้วเอามาเคลียตามหน้าตามคอ

     เปิดเพลงจากโทรศัพท์ฟังซ้ำเพลงเดียวอยู่อย่างนั้น การขับรถที่ไม่ต้องคิดและระวังอะไรเลย เท้าที่เหยียบคันเร่งอย่างไร้ความรู้สึก มองเหม่อไปข้างหน้า หนทางช่างกว้างและโล่ง เปิดโอกาสให้หัวใจได้ซึมซับความเหงาอย่างเต็มที่ คนเดียวในรถ คนเดียวบนเส้นทางที่ยังมองไม่เห็นปลายทาง เจ็บและชา

     ขากลับรับน้ามาด้วย แต่ก็เหมือนไม่มีใคร เพลงถูกปิดลงแล้ว  ทุกอย่างเงียบ...กว่าเดิม

เลื่อนกระจกข้างลงทำให้ช่องว่างระหว่างฟิล์มสีเข้มกับแสงแดดภายนอกเพิ่มมากขึ้น ลมพัดเข้ามาปะทะใบหน้า เหมือนความเหงาภายนอกที่จ่อรอเวลาทะลักเข้าสู่ตัวรถ และตัวเรา ยิ่งกระหน่ำซ้ำลึกลงอีก เบนสายตามองกระจกข้าง เห็นเส้นทางด้านหลัง ช่างแสนเคว้งคว้าง เงียบเหงาและเพิกเฉย นิ่งจนหน้ากลัว

ไม่รู้จะทำอย่างไร ไม่มีอะไรจะให้ไขว่คว้า

เปิดกระจกเพื่อมองให้ชัดขึ้น ... ความอ้างว้าง